Zoeken

Waarom je verdriet beter niet in het verdomhoekje duwt

Van alles emoties die je als mens kan ervaren, is verdriet waarschijnlijk tegelijk de kwetsbaarste en de krachtigste.

Het maakt enerzijds dat je je erg breekbaar voelt als mens, anderzijds laat het je toe een innerlijke kracht te ontdekken waarvan je niet wist dat ze er was.

Verdriet is per definitie niet leuk. Het is op een of andere manier altijd gelinkt aan verlies.

Het doet pijn, vaak ook fysiek.

Het is lastig, vermoeiend, slopend.

Verdriet is bovenal zwaar.

Verdriet kan heel heel heel zwaar wegen. Waardoor je niet of moeilijk vooruit geraakt. Waardoor je het gevoel hebt dat je instort, onder het gewicht van dat verdriet. En dan lig je daar, gebroken, niet wetende of en hoe je terug rechtkomt.



En dan toch, langzaam maar zeker, soms zonder dat je het zelf merkt, raap je jezelf samen. Zijn er momenten waarop het niet meer zo zwaar voelt. Je wordt sterker. Je krabbelt terug recht. Het verdriet is er nog, maar je leert het meedragen. En dat proces gaat zoveel beter wanneer je het niet alleen moet doorlopen.


Helaas is dat toch vaak nog het geval. Onze maatschappij leert ons dat we onze zogenaamde "zwaktes" beter niet tentoon spreiden. Waaronder ook onze kwetsbare, verdrietige kant. Dus stoppen we het weg. We doen alsof het er niet is. Iets wat ons vaak op jonge leeftijd al wordt aangeleerd.

"Niet huilen".

"Je moet niet verdrietig zijn".

"Dat is toch zo erg niet".

"Het kan erger, gelukkig heb je dit of dat nog".

We weten daardoor niet goed wat we ermee moeten doen, met ons eigen verdriet en met dat van een ander. We hebben het nooit geleerd. We zijn er wat bang van en voelen er ons oncomfortabel bij, dus we gaan het uit de weg. En laat het onderdrukken van emoties nu net een belangrijke bron van stress zijn...


Het is jammer dat verdriet vaak in een verdomhoekje geduwd wordt, want het kan net zo verbindend zijn.

In verdriet vinden mensen elkaar.

Verdriet betekent namelijk ook dat er liefde is. Warmte, troost, steun, hoop.

Verdriet kan, op een bepaalde manier, zo schoon zijn. Als het er gewoon mag zijn, ruimte krijgt om doorvoeld te worden. Wanneer je verdriet kan delen, gaat het ook zoveel minder zwaar aanvoelen. Je draagt het niet meer alleen, het wordt gedragen door de mensen die delen in jouw verdriet, van dichtbij of van verderaf.



Nog even dit: laat je nooit vertellen dat je geen recht hebt op jouw verdriet. Omdat het minder zwaar of minder erg zou zijn dan dat van een ander.

I call bullsh*t.


Ja, er zal altijd wel iemand zijn die het "zwaarder" heeft dan jij, als je het feitelijk bekijkt. En dat laatste gebeurt vaak: mensen hebben graag het gevoel dat ze grip hebben op hun leven, op hun emoties, door de ratio in te schakelen. Door te meten, te wegen, te vergelijken. Want meten is weten. Maar laat mij dit misverstand hier even de wereld uit helpen.


ER IS GEEN WEEGSCHAAL VOOR VERDRIET.


Jij draagt jouw verdriet.

Jij voelt hoe zwaar dat verdriet weegt voor jou.

Jij en jij alleen.

Er is niemand - ik herhaal, NIEMAND - die jou moet vertellen hoe zwaar dat verdriet kan en mag zijn.


Tip: Wees daar zelf ook waakzaam voor. Relativeer het verdriet van een ander niet, ook al is het bedoeld om te helpen of om op te vrolijken. Luister, begrijp, draag het mee. Dat helpt veel meer dan het verdriet te proberen minimaliseren, toch?