Zoeken

Waarom emoties onderdrukken écht geen goed idee is


'Flinke kindjes huilen niet.'

'Oh kijk, ze wordt rood, ze is beschaamd!'

'Je moet niet zo boos worden hoor.'

'Maar daar moet je toch niet bang voor zijn!'


Herkenbaar?

Ben jij ook een kind van jouw generatie die deze zinnetjes vaak gehoord heeft vroeger?


ZUCHT.

I feel you.


Pas op, ik merk als mama dat ik er ook soms (bijna) in verval. En ik ben er ook van overtuigd dat onze ouders en grootouders die uitspraken deden met de beste bedoelingen (love you mama!).


Maar met de kennis die ik nu heb en die ook steeds wijder verspreid geraakt onder ouders van vandaag, zie je al snel dat dergelijke uitspraken niet echt helpend zijn. Je vertelt je kind (of jezelf, want dat kunnen we ook goed hé!) dat emoties er eigenlijk niet mogen zijn of dat je die moet wegstoppen. Wanneer je dat als kind vaak te horen krijgt, hoe denk je dan dat je als volwassene met jouw emoties zal omgaan?

Juist ja.


Kijk, het is simpel.

Emoties zijn menselijk.

(Allez ja, eigenlijk 'zoogdierlijk', maar laten we het niet complex maken.)

Elke mens heeft emoties, een heel scala ervan. Ook al zijn er veel mensen die jou (én zichzelf) kunnen doen geloven dat dat wel meevalt bij hen, met die emoties.

Wat gebeurt er nu wanneer je die emoties niet toelaat, niet doorvoelt? Wanneer je die wegduwt en negeert?

Picture this.

Het is hoogzomer. Je bent op vakantie en je speelt met een strandbal in het water. Je mag zelf kiezen of dat een zwembad of een meer of de zee is. Go wild!

Je probeert die strandbal onder water te duwen en die onder te houden. Dat lukt, eventjes. Maar zodra jij stopt met duwen, komt die bal terug omhoog. Die komt niet rustig terug boven drijven, neen, die springt met een kracht boven het water uit alvorens terug te landen en rustig verder te dobberen.


Die strandbal, dat zijn jouw emoties.

Emoties die je probeert weg te duwen, komen op een bepaald moment terug. Keihard, harder dan ze eerst waren. Je kan niet eeuwig blijven duwen, net zoals je die bal niet eeuwig onder water kan houden. Je doet er jezelf dus absoluut geen plezier mee.


Stel dat jij een groot verdriet wegduwt. Jarenlang, decennialang misschien zelfs. Weet dat dat verdriet terugkomt. Die emotie zal de weg vinden. Misschien zal je dat verdriet niet meteen herkennen. Misschien heeft het zich vermomd. Als boosheid, en ga jij door het leven als iemand die snel om kleine dingen boos wordt, elke dag. Of als angst, en ga jij door het leven met schrik voor bepaalde mensen of situaties, waardoor je niet ten volle leeft. De kans is groot dat je nooit zal beseffen dat het eigenlijk dat weggeduwde verdriet is, dat je nooit doorleefd hebt, dat de weg naar buiten zoekt.


Moraal van het verhaal.

Doorvoel jouw emoties.

Laat ze er zijn, ga ernaast zitten (figuurlijk hé!), geef ze ruimte en tijd.

En weet dit: JIJ BENT JOUW EMOTIE NIET.

Jij voelt een emotie, en dat gaat ook weer voorbij.

Sommige emoties passeren maar heeeeeeeel traag, anderen zijn na een minuut alweer weg.


Laat je emoties zien, stop ze niet weg. Niet voor jezelf, niet voor anderen, niet voor je kinderen.

Toon aan een kind dat emoties deel zijn van het leven en dat ze voorbij gaan. Dat ze niet bang moeten zijn voor hun gevoelens.

Tip: probeer ook de juiste woorden te gebruiken: je bént niet boos, je vóelt je boos.

Een wereld van verschil!