Zoeken

Mijn reis als mama is een levenslange tocht

Dat ik als mama een beetje een valste start kende, is wel het minste dat je kan zeggen. Zo voelt het toch voor mij, al zullen buitenstaanders/toeschouwers dat niet zo zien. Zoals in alles in het leven, hangt heel veel af van door welke bril je kijkt.


Mijn reis begon in elk geval op een heel hobbelige weg. Ik struikelde vaak en wou soms gewoon blijven liggen, maar krabbelde uiteindelijk altijd terug recht.

Of mijn pad als mama intussen helemaal effen is?

Bijlange niet!

Mama ben je voor de rest van je leven.

En die reis blijft steeds even verrassend, een eeuwige zoektocht.

Nieuwe levensfases, nieuwe uitdagingen, nieuwe problemen, nieuwe oplossingen.

Opnieuw vallen en vooral opnieuw opstaan.



Wat ik persoonlijk het moeilijkste vind aan die reis als mama?

Mijn eigen pad bewandelen. Dat van mij en enkel van mij is.

Niet het pad dat een ander heeft aangelegd en waarvan ik denk "ah, dat ligt al wat effen, dat zal wel meevallen dan".

Niet het pad dat ik jaren geleden uitstippelde en waar ik koppig wil aan vasthouden, ook al blijkt intussen dat het niet de juiste route is voor mij, voor ons.

Neen, dat pad dat nog niet duidelijk is, waarvan ik nog niet goed kan zien waartoe het leidt. Het pad dat niet uitgestippeld is, dat nog geëffend moet worden. Het pad waar ik halverwege mijn reis misschien rechtsomkeer maak, of een andere afslag neem, maar dat wel MIJN pad is.












Moederen vanuit je eigen moedergevoel, dat blijkt vaak moeilijker dan gedacht.

Het wordt je soms gewoon ook moeilijk gemáákt. Je bent vaak zo gewoon - vanuit je opvoeding, vanuit ons onderwijs, vanuit de maatschappij - dat iemand je wel zal vertellen of leren hoe je iets moet doen. Je weet misschien niet hoe dat voelt, om zelf je weg te zoeken en dat proces met alle groeipijnen die erbij horen, te moeten doormaken. Je gaat twijfelen aan jezelf.


Is dit wel hoe het moet?

(Wat is "Het"? En waarom "Moet" dat? Just checking :-))

Doe ik het wel goed?

Heb ik nu mijn kind zijn leven moeilijker gemaakt door zus of zo te doen of zeggen?

Roep ik te veel?

Ben ik wel een goede mama?


Je gaat op zoek naar informatie, naar handvaten, naar handleidingen misschien zelfs. Een houvast, iets waar je je letterlijk bijna kan aan vastklampen om dat moederschap wat vlotter te laten verlopen. Hoe meer je zoekt, hoe meer je vindt. Zie je door de bomen het bos nog wel?


Pas op, begrijp mij niet verkeerd. Ik ben zelf iemand die zich graag goed informeert. Research doet. Dingen wil kunnen begrijpen, vastpakken, aanpakken. Maar soms lijk ik wel te verdrinken in die overvloed aan informatie, die mij probeert te vertellen hoe ik mijn kind best wel en vooral best niet opvoedt. Informatie die op de koop toe om de zoveel jaren verandert.


Zodra je zwanger bent - en zelfs nog lang daarvoor! - vliegen de goedbedoelde (?) adviezen je al om de oren. Jij bent 'new to the game' dus in het begin zeker geneigd om die allemaal ter harte te nemen. Waardoor je al snel je eigen stem niet meer hoort, je eigen moedergevoel ondergesneeuwd geraakt onder al die input.

Strekking X zegt A, strekking Y zegt B, mijn mama zegt niets maar denkt misschien C en mijn vriendin kiest duidelijk D en lijkt daar sterk in te geloven.

Wat kies ik?

Wat wil ik?

Wie ben ik als mama?

Wat voelt goed voor mij en mijn kind?

Wat werkt voor ons?


Geen enkel pad is hetzelfde. En natuurlijk kijken we over het muurtje. Zoeken we steun of bevestiging bij elkaar.En maar goed ook!!

Maar vergeet niet om af en toe stil te staan en je af te vragen: wandel ik nog op MIJN pad? Of ben ik afgedwaald en voel ik mij daarom wat verloren?


Steeds meer zoek ik samen met mijn kinderen. Mijn reis als mama is namelijk ook een reis die zij met mij maken. Vaak blijken zij het te zijn die mij - subtiel of minder subtiel - de weg wijzen. Het is een avontuur dat we samen beleven en het is perfect in al zijn imperfectie.


Hoe ik dat weet?

De opgetogen "mama is thuis!" kreetjes wanneer ik de voordeur open.

De bezorgde gezichtjes als mijn rug weer eens pijn doet.

De warme snoeten in mijn nek bij het knuffelen voor het slapengaan.

De blik in hun ogen als ze naar mij (op)kijken.


Dat is mij meer waard dan wat ook ter wereld.

En daar wil ik nog vaak voor vallen en opstaan, samen met hen.















Disclaimer: ik ben AB-SO-LUUT geen opvoedkundige. In geen enkel opzicht. Ik ben enkel een ervaringsdeskundige en op deze blog deel ik louter mijn persoonlijke inzichten en meningen, zonder te pretenderen dat ik enige waarheid in pacht heb. Ik doe ook maar wat, zoals de meesten onder ons ;-)


Wil jij graag wat steviger in je schoenen staan als mama? Meer rust en vrijheid ervaren in je dagelijks leven? Gaat stress soms met jou aan de haal?

Dan is mijn online programma 'Je draagkracht als mama vergroten' zeker iets voor jou. Tot 31/03 nog met 50 € korting, dus wacht niet te lang! Zodra je bent ingeschreven, kan je starten wanneer je zelf wil, want je krijgt levenslang toegang.