Zoeken

Mijn reis als mama: een traumatische bevalling

19 maart 2013.

40 weken en 1 dag zwanger.

Bloeddruk 17/11 (ondanks medicatie) en eiwitten in de urine.

Na 9 weken thuis met rust en medicatie, heeft de zwangerschapsvergiftiging zich toch officieel doorgezet. Ik word 's avonds nog opgenomen voor monitoring en zal de volgende ochtend ingeleid worden.


Na een slapeloze nacht (ik lig aan een bloeddrukmeter die om de zoveel minuten automatisch mijn bloeddruk neemt...) komt de gynaecoloog rond half 9 het fameuze zalfje aanbrengen om alles in gang te zetten. Van nul, want geen indaling, geen verweking, geen ontsluiting,... Kortom geen enkel teken dat ik binnenkort in arbeid zou gaan. Maar het is van moeten natuurlijk, er valt geen tijd te verspillen bij een zwangerschapsvergiftiging.


Om half 9 zie ik het allemaal nog zitten (spannend!), om 9u niet meer.


Ik voel mij 1 brok ellende en mijn spijsverteringsstelsel ledigt zich op alle mogelijke manieren. De weeënopwekkers worden erbij geroepen. Ik voel me miserabel, heb overal pijn, in die mate dat ik nauwelijks de weeën kan onderscheiden van de tijd ertussen. Het zijn gewoon extreem ellendige uren en op mijn herhaaldelijke vraag wordt de anesthesist er toch bijgeroepen, want het ziet er naar uit dat dit nog laaaang gaat duren.

Die ruggenprik zal ik erna nog lang beschrijven als "het beste moment van mijn leven". Vanuit mijn rug verspreidt zich een gelukzalige warmte naar mijn benen en ik kan eindelijk terug wat functioneren en tot rust komen.

Daar lig ik dan, naast de monitor, te kijken naar mijn weeën zonder ze te voelen.


Om 17u (we zijn dan 8,5 uren bezig) heb ik 4 cm ontsluiting, die nauwelijks vordert. Vliezen worden gebroken, maar zonder veel gevolgen. Joanna krijgt het moeilijker, haar hartslag wordt af en toe onregelmatig. Ook ik voel mij opnieuw slechter en slechter. Enerzijds door de zwangerschapsvergiftiging die evolueert richting volgende fase (HELLP syndroom) en anderzijds door de arbeid die mijn lichaam verricht, ook al voel ik dat niet door de epidurale. Ik besef het allemaal niet ten volle want ik onderga vooral. Ik ben al 36 uren wakker, al een ganse dag in arbeid en zieker en zieker door de vergiftiging.


Joanna krijgt, via het geboortekanaal, een kleine elektrode in haar hoofdhuid gevezen (echt waar, ze draaien dat erin) om EKG's te kunnen nemen (hartfunctie van nabij opvolgen). Intussen lig ik te schudden en te beven van ellende en blijft mijn reeds helemaal lege maag zich maar ledigen, zo om het half uur. Gezellige boel is het hier in de verloskamer.


Wanneer de EKG's ook af en toe in "alarm" gaan en mijn bloedwaarden het HELLP syndroom effectief aankondigen, wordt overgegaan tot een spoedkeizersnede. Ik ben op dat moment enigszins opgelucht, want ik ben kapot en zie het echt niet meer zitten. Tijdens de voorbereiding op de operatie constateert de vroedvrouw dat Joanna scheef is ingedaald in mijn bekken en een beetje 'vast' is komen te zitten, wat ook verklaart waarom de ontsluiting niet vordert. Ze zit blijkbaar zo scheef, dat ze de geplaatste elektrode niet meer kunnen verwijderen. Het draadje wordt dan maar snel afgeknipt...


Ik word naar het OK gereden. Mijn man wordt in steriele kledij gestoken en vervoegt mij even later. De dosis van de epidurale wordt opgedreven, maar ik voel nog pijn. Ze gaan over tot de maximale dosis maar dan kan er niet meer gewacht worden. De ingreep is niet volledig pijnloos, maar gelukkig wel draaglijk.


Op 20 maart 2013 om 20u15 komt Joanna ter wereld met een scheef neusje van zo gekneld te zitten (2 dagen later niks meer van te zien) en een antenne op haar hoofd, die de gynaecoloog vakkundig en pijlsnel verwijdert, ik heb het nooit gezien.

Ik lig dan ook vastgegespt op de operatietafel, af en toe een nierbekkentje aan het vullen (ja, ook nog na de bevalling terwijl ze mij aan het toenaaien waren) dat de anesthesist op zijn beurt vakkundig naast mijn hoofd houdt, want het enige dat ik kan bewegen is mijn hoofd. Joanna zal trouwens nog meer dan een week een wondje hebben op haar hoofdje van dat ding.



Wanneer ik haar eindelijk in mijn armen kan houden, vind ik het wat onwerkelijk. Ik vind de hele bevalling onwerkelijk, maar het dringt allemaal nog niet goed door. Pas weken tot maanden later begin ik te beseffen wat ik heb meegemaakt (ik moest eerst even leren omgaan met een huilbaby, later meer daarover) en dringt door dat dit wel eens onder de noemer "trauma" kan geklasseerd worden. Dat geldt trouwens ook voor Joanna, zij hield er een extreme voorkeurs-houding, veel stress en veel kinderarts- en osteopaatbezoeken aan over.


Wanneer ik terugdenk aan de bevalling van Joanna, kan ik daar weinig emotie aan vastkoppelen. Alsof het een ander overkwam. Alsof mijn lichaam op voorhand al in defensie-modus ging zodat het allemaal niet te erg aan mijn ribben zou blijven plakken. Hoewel dat achteraf bekeken niet zo goed gelukt is ;-)


Niet voorbereid op een keizersnede, schrik ik erg van hoe zwaar die ingreep eigenlijk is. Ik heb de eerste dagen zoveel pijn dat ik nauwelijks kan bewegen. Ik kan mijn eigen kindje niet uit haar bedje tillen, geen badje geven, geen pamper verversen,...


Mijn bloeddruk blijft ook na de bevalling hoog. Ik moet een extra dag in de kraamkliniek blijven (6 dagen in totaal, jawel!) maar mag uiteindelijk naar huis mét bloeddrukverlagers, die ik enkele weken later zelf kan stopzetten gezien mijn bloeddruk zich uiteindelijk toch normaliseert.

20 maart 2013 is een memorabele dag. Het is de dag dat mijn eerste kindje op de wereld kwam en dat is een van de schoonste dingen die er zijn.

Was het ook 1 van de schoonste dagen van MIJN leven?

Neen. Ik vond het vreselijk.


Het heeft jaren geduurd om te verwerken.

Het heeft eerst maanden geduurd eer ik begreep dat mijn eerste bevalling voor mij traumatisch was geweest.

Ik heb me boos gevoeld, verdrietig, jaloers, eenzaam, onbegrepen.

Ik heb gerouwd om wat niet is geweest.

En ik heb het een plaats gegeven.


Waarom ik dit deel? Niet voor sympathie, of medeleven, of aandacht.

Neen.

Omdat ik er vast in geloof dat het eerlijk delen van verhalen en ervaringen, hoe schoon of hoe lelijk ze ook mogen voelen, zorgt voor meer verbinding en meer begrip.

Omdat je blik verruimd kan worden door andere verhalen.

Omdat herkenbaarheid troostend kan zijn.

Omdat je niet alleen bent en ik wil dat je dat weet.



Hoe kijk jij terug op jouw bevalling? Is het een mooi of een minder mooi verhaal voor jou? Ik hoor het graag!