Zoeken

Mijn reis als mama: donkere maanden met een huilbaby

25 maart 2013.

Er ligt een dikke laag sneeuw.

Wij vertrekken uit de kraamkliniek met onze kersverse baby naar huis, naar ons nieuw leven.


Ik vind het spannend. Ik ga - zoals ongetwijfeld vele andere first-time moms - op de achterbank naast Joanna zitten. Zo'n fragiel kindje in de grote boze wereld, de volle 2 km naar huis rijden door besneeuwde straten. Ik vind dat doodeng.


We komen thuis en ik weet niet goed wat we nu eigenlijk moeten doen.

Mama'tje en papa'tje spelen? En hopen dat dat min of meer lukt? Het voelt wat onwezenlijk.

Ik ben nu wel mama, maar voel ik me ook zo?


Ik vind de plotse verantwoordelijkheid verpletterend. Ik ben een beetje de kluts kwijt, en mezelf blijkbaar ook.

De zwangerschapsvergiftiging, de zware, traumatische bevalling met spoedkeizersnede, het moeilijke herstel tijdens drukke kraamdagen vol bezoek en met bitter weinig slaap, Joanna die vanaf dag 1 super onrustig is,...

Ik besef het allemaal nog niet goed, maar voel wel dat het zwaar is.

Heel zwaar. En donker.



De extreme vermoeidheid maakt dat ik niet helder kan denken, dat mijn filter weg is, mijn zenuwen bloot liggen. Doe daar die hormonen bovenop die nog alle kanten op gaan, en het verwondert je niet dat ik eerder een hoopje ellende was onder een donderwolk dan een blije mama op een roze wolk.


Mij verwondert het wel.

Wat is er toch aan de hand? Waar is mijn roze wolk? Waar is mijn wolk van een baby?

Wat scheelt er met mij? Dit is toch wat ik wou? Waarom ben ik niet blij?

Ik denk dat ik het niet kan. Ik weet niet eens of ik het wel nog wil, mama'tje en papa'tje spelen.

De maatschappij heeft heel slecht aan expectation management gedaan, dan kan ik je wel zeggen.


Joanna lijkt boos. Boos dat ze geboren is.

Ze leeft met een frons en vooral met heel veel gehuil. We krijgen haar vaak niet of heel moeilijk getroost. Ze drinkt niet goed. Ze slaapt niet goed. Ze is een zeer onrustige baby en zit overduidelijk niet goed in haar vel. Er zit haar letterlijk en figuurlijk iets dwars, ze heeft een zware voorkeurshouding.

Nu ja, ik vind dat allemaal overduidelijk, maar er zijn genoeg mensen die mij daar telkens doen aan twijfelen. Ze is heel snel heel alert, ontwikkelt goed, is in die eerste levensmaanden al snel 'voor' op haar leeftijdsgenootjes. Niets aan de hand dus. De baby stelt het goed! Het is normaal dat die eerste maanden wat zwaar zijn, door het slaapgebrek. En baby's huilen nu eenmaal, dat hoort erbij...

Mijn moederinstinct roept mij om de zoveel tijd tot de orde. Ik probeer Joanna te helpen, op allerlei manieren. We bezoeken kinderartsen, osteopaten, manueel therapeuten. Ik stop met borstvoeding en we proberen 5 soorten kunstvoeding uit. We slapen samen, we slapen apart. Vaak slapen we niet. Mijn man is een liefhebbende, geduldige vader en steunt mij zoveel hij kan. Hij werkt én studeert een master bij, het is niet evident. Ik vlucht vaak naar mijn ouders, waar mijn mama dan een toertje wandelt door de wijk met een huilende baby in de kinderwagen, terwijl ik wat probeer te rusten.


Ondanks mijn vangnet, voel ik me vaak eenzaam en alleen.

Machteloos. Gefrustreerd. Boos. Verdrietig.

Ik zit gewoon keihard in een rauw rouwproces, maar dat inzicht komt pas jaren later.


De buitenwereld heeft geen idee. Geen roze wolk, dat is in het voorjaar van 2013 nog een serieus taboe. Ik spreek er nauwelijks over, ook niet met andere jonge mama's. Of toch niet genoeg. Ik ben bang dat wanneer ik mijn gedachten en gevoelens luidop zeg, ze nog meer zullen doorwegen. Ik wil niet toegeven hoe moeilijk het is. Niet aan de buitenwereld, maar ergens ook niet aan mezelf.


24 juli 2013.

Na een zoveelste crisis van Joanna, stap ik opnieuw naar de kinderarts. De eerste die een plaatsje vrij heeft, een arts die we nog niet eerder zagen, maar wel in het ziekenhuis waar haar medisch dossier gekend is. Met de moed der wanhoop doe ik nog eens mijn verhaal.

De arts luistert en kijkt. Ze onderzoekt Joanna, terwijl ze bijna onopvallend ook mij vanop afstand taxeert. Ze is zelf een jonge mama, merk ik. Ik geloof dat ze mijn wanhoop voelt. Ze gelooft in mijn moederinstinct. Joanna krijgt kunstvoeding op voorschrift, met een attest voor terugbetaling. Medische voeding dus eigenlijk, waar geen spoortje koemelkeiwit meer in zit. Op hoop van zegen...


1 augustus 2013.

Ik ga terug aan het werk en kan dat - op de valreep - doen met een gerust hart. De nieuwe melk bleek het wondermiddel te zijn. Joanna ontspant haar frons, laat eindelijk haar prachtige lach veel meer zien, is niet meer boos maar blij om op deze wereld te zijn. De start bij de onthaalmoeder verloopt vlot. Ook voor mij, want ik ben zo uitgeput van al dat zorgen voor en al die zorgen om, van het maandenlange chronische slaapgebrek, van de rollercoaster aan emoties, dat ik blij ben om eindelijk weer iets anders te kunnen en mogen doen dan 'moederen'. Onze 'valse' start heeft voor altijd mijn beeld van het prille moederschap en kraamperiodes beïnvloed...


Er komt terug wat ruimte, wat zuurstof en mijn herstelproces kan - eindelijk - beginnen. Ik heb geen idee hoe lang de weg nog is (spoiler: jaren) en welke obstakels ik als mama nog zal tegenkomen (spoiler: veel, zoals elke mama).


Samen met het kind,

wordt ook de moeder geboren.

Ik ben mezelf kwijtgeraakt en heb er jaren over gedaan om mijzelf, beetje bij beetje terug te vinden. Om vast te stellen dat ik niet meer ben wie ik ooit was.


It's a new dawn

It's a new day

It's a new life.

For me.

And I'm feeling good.


Ben je jezelf ook soms wat kwijt als mama? Wil je ook meer ruimte, meer zuurstof, meer rust? Dan is mijn online programma Je draagkracht als mama vergroten zeker iets voor jou! Wacht niet te lang om je in te schrijven want nog tot 31/03 geniet je van 50 € korting. Starten kan daarna op het moment dat voor jou best past, want je behoudt levenslang toegang.