Zoeken

Hoe hoogsensitiviteit plots kan losbarsten

Je herkent het misschien. De weg die jij ook aflegde als hoogsensitieve medemens.

Van 'van het bestaan van hoogsensitiviteit zelfs niet afweten',

over 'ik voel mij soms een buitenbeetje maar zeg dat tegen niemand'

tot 'ik kan er niet meer omheen: ik blijk hoogsensitief te zijn'.


Zo verging het mij namelijk ook.

Ik ben natuurlijk altijd al hoogsensitief geweest. Je wordt er simpelweg mee geboren. Op vandaag kan ik die typische kenmerken ook identificeren wanneer ik terugblik naar mijn jeugd. Enkele voorbeelden...

  • Als kind verdroeg ik geen enkel kledinglabel en werd ik bestempeld als erg 'kleinzerig' en 'een overdrijver'. Herkenbaar?

  • Ik ontprikkelde (onbewust, ontprikkeling was nog geen woord in de eighties) door de hele kinderbibliotheek bij ons in het dorp 3 keer uit te lezen en mij te verliezen in fantasiewerelden.

  • Ik had toen al dat zesde zintuig waardoor ik mensen gemakkelijk kan lezen en inschatten.

  • Ik was heel gevoelig aan onrecht en kwam vaak op voor de 'zwakkeren', ook op school. Ik was zelf wel een haantje-de-voorste, maar ik was ook het kindje dat bevriend was met de buitenbeentjes.

  • Ik piekerde vaak, was snel bezorgd.

  • Ik sliep heel moeilijk in maar wist niet hoe dat kwam. Overprikkeld natuurlijk, maar dat was toen ook nog geen woord.

Al bij al heb ik in mijn jonge jaren zelf weinig 'last' ondervonden van mijn hoogsensitiviteit. Ik heb nooit het gevoel gehad dat het een drempel of rem vormde voor mij. Ik heb een gelukkige jeugd gekend (en kus mijn beide handjes daarvoor) en was mij nauwelijks bewust van die hoogsensitiviteit, die toen nog totaal onbekend was. Nauwelijks, want vanaf een bepaalde leeftijd begin je soms toch te merken dat je een beetje 'anders' bent. Dat je niet altijd in dat maatschappelijk plaatje past. Dat er, soms onderhuids, iets wringt, waar je niet helemaal de vinger kan op leggen, dus je onderzoekt het niet verder.

Maar toen.

Toen werd ik mama.


En barstte die hoogsensitiviteit precies in alle hevigheid los.


Niet dat ik het had onderdrukt of opgekropt, ik was er mij gewoon niet van bewust en handelde er dus ook niet naar. Maar als jonge mama van een huilbaby met een traumatische eerste bevalling, kon ik er niet meer omheen.


I got punched in the face.


Big time.



Sindsdien is het leven - nog meer dan vroeger - een zoektocht met vallen en opstaan. Met grenzen overschrijden, mijn lesje leren en dan zoeken hoe ik dat kan voorkomen en hoe ik kan ontprikkelen. Ik ben de prinses op de erwt zonder filter en ik ben - weet ik intussen - niet alleen!


Weet je wat ik het moeilijkste vind aan hoogsensitief zijn?

Niet persé het overprikkeld zijn of het moeten ontprikkelen, hoewel dat ook soms een uitdaging is. Maar toch nog vaak - ondanks dat het intussen een gekend fenomeen is - het onbegrip. Soms omdat mensen er niet voor openstaan (het zij zo), soms omdat men het gewoon niet kán begrijpen (no hard feelings). Het is gewoon erg moeilijk voor niet-hoogsensitieve mensen om zich voor te stellen hoe het is om te leven als hoogsensitieve persoon, zelfs al denken ze van wel of proberen ze zich - heel goedbedoeld - in te leven.

Dat onbegrip zorgt vaak voor een eenzaam gevoel, ook al ben je goed omringd door mensen die van je houden zoals je bent. Met dat ene stukje van jou, met die hoogsensitiviteit, kan je nog altijd het beste terecht bij je hoogsensitieve medemens. Naast begrip, vind je daar ook herkenbaarheid, waardoor je je echt gesterkt kan voelen.



Dat is ook de reden dat ik extra aandacht besteed aan hoogsensitieve mama's en wensmama's. Zodat je - zelfs al is het digitaal - die herkenbaarheid vindt. Dat je met dat deeltje van je persoonlijkheid ook ergens kan thuiskomen, bij je hoogsensitieve tribe als het ware.


Intussen zie ik mijn hoogsensitiviteit steeds meer als een sterkte. Het is tenslotte mede dankzij mijn hoogsensitiviteit dat Tussen wens en wolk is ontstaan. Het is door de weg die ik heb moeten afleggen, dat ik anderen kan helpen en ondersteunen. Ik zou het niet anders gewild hebben!


Laat eens weten in de comments: hoe ontdekte jij dat je hoogsensitief bent? Ook via zo'n punch in the face, een levensgebeurtenis die als soort van katalysator werkte? En hoe zit het met dat onbegrip en die herkenbaarheid? Herkenbaar? ;-)


PS: Ben jij mama en hoogsensitief? Nog op zoek naar wat extra ondersteuning bij ontprikkelen en meer ontspannen leven? Dan is mijn online programma dat binnenkort verschijnt, misschien iets voor jou! Hier kan je alvast pre-registreren, dan blijf je als eerste op de hoogte. In het voorjaar van 2021 volgt mijn eerste aanbod voor wensmama's.