Zoeken

Het belang van aanrakingen om te ontstressen

Meer dan ooit groeide dit jaar het besef hoe belangrijk fysiek contact is voor ons, mensen. De behoefte eraan werd tastbaar, of eerder: het gebrek eraan voelt als een leegte.

Hoe komt het dat we aanrakingen zo missen? En wat heeft dat te maken met ons stressniveau?

Het belang van aanrakingen om te ontstressen

Eigenlijk is deze hele corona-toestand (ik doe hard mijn best propere woorden te gebruiken) een soort van wreed sociaal experiment. Op zich blijft onze sociale verbondenheid wel min of meer intact, vooral dan (en meer dan ooit) online. Thank God voor laptops, smartphone, tablets, whatsapp, sociale media en Zoom (en consorten).


Maar één aspect in onze verbondenheid blonk dit jaar uit in afwezigheid: fysieke aanraking.

Laat dat nu net een fundamentele menselijke behoefte zijn.


Sterker nog, aanrakingen kunnen vaak meer verbinden dan woorden, die soms gewoon tekortschieten.


Een aai over het hoofd.

Een hand vastnemen.

Een bemoedigende schouderklop.

Een warme knuffel.

Twee armen om in te huilen.


Vooral op moeilijke momenten, wordt die 'anderhalvemetermaatschappij' problematisch. Aanraken helpt om gevoelens van angst en verdriet te verdragen. Een kind kruipt ook intuïtief op de veilige schoot van mama of papa. Meer nog, bij baby's en kleine kindjes is het fysiek contact met centrale zorgfiguren essentieel om stress en emoties te leren reguleren en om goed te kunnen ontwikkelen.


Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat liefdevol en aandachtig aanraken echt een kalmerend effect heeft: het vermindert stress. Je cortisol spiegel (dat is je stresshormoon) daalt en andere hormonen komen vrij:

  • Oxytocine, in de volksmond het 'knuffelhormoon', geeft je een geborgen en veilig gevoel. Het verlaagt je hartslag en bloeddruk, ontspant je spieren, verbetert doorbloeding van je organen en je spijsvertering. Eigenlijk het omgekeerde van wat cortisol doet.

  • Dopamine, ook wel het 'gelukshormoon'. Behoeft verder niet veel uitleg zeker?

  • Endorfine, dat is onze natuurlijke pijnstiller en draagt bij tot een euforisch gevoel. Dit is het stofje dat zorgt voor je 'runners high' wanneer je sport.

Dus ja, die huidhonger die zich dit jaar extra hard laat voelen, niet zo verwonderlijk zeker?


Bij mij ging dat ongeveer zo:

  1. Lockdown 1, I was fiiiiiiine. Het fysiek contact met andere mensen dan mijn gezin, dat miste ik eigenlijk niet echt. (Maar begin niet over de combo thuis werken met kinderen, de zoveelste fietstocht of wandeling naar datzelfde park en het zogenaamde "pre-teachen". Dat. Was. Niet. Oké.)

  2. Lockdown 2, hmmmm. Ook ik heb mijn grenzen en begin dat gebrek aan fysiek contact meer en meer te voelen. Zeker omdat ik ook tussen de lockdowns door niemand tegen mijne gilet getrokken heb, uit voorzichtigheid.

  3. December 2020: meer prikkelbaar, een korter lontje, meer symptomen van stress, lustelozer,... Niks alarmerend en nothing I can't handle. Maar ja dus: het laat zich voelen! Ik let er nu extra op om ook mijn huidhonger voldoende te stillen met behulp van manlief en kindjes ;-)

2021 nadert.

En ook al is 1 januari in de praktijk ook maar gewoon een nieuwe dag, toch geeft het vooruitzicht van een nieuw jaar ons hoop en perspectief.

Op naar een jaar met meer liefdevolle aanrakingen!




Hoe zit het bij jou?

Klein hongertje of compleet uitgehongerd? Hoe hangry ben je?

En wie ga je het eerst platknijpen zodra dat terug mag en kan?